DEKALOG PIANISTY RACJONALNEGO...

I. Nie warto dotykać klawiatury fortepianu po to, by wydobyć dźwięk...! Muzyka jest emanacją, sensem i treścią symbolicznego OBRAZU, który mamy opowiedzieć - komu chcemy; także i sobie. Poza tym obrazem ona nie istnieje, choć oczywiste, że zwłąszcza tam - POZA... - słychać nawet bardzo wiele dźwięków.

II. Nie topmy energii w klawiaturze: dźwięk ma być stamtąd wyzwolony i posłany w określonym kierunku. Gniecenie klawiatury lub bicie jej zostawmy muzycznemu prostactwu.

III. Motorem lotu wydobytego dźwięku jest nasza wyobraźnia: jej siła ożywia energią Muzyki brzmienie instrumentu, którego używamy.

IV. To my decydujemy o charakterze budowanego przez nas motywu i tworzonej frazy. Nie jesteśmy ludźmi myślącymi bezbarwnie ani pozbawionymi charakteru. Dlatego brzmienie, jakie tworzymy, powinno mieć wyrazisty charakter i zawsze być pełne koloru!

V. Forma muzyczna jest jak kardiogram: oby - muzycznie zdrowego serca i oby - w jego najlepszym czasie. Linia prosta? Ależ skąd!

VI. Z martwych pojedyńczych dźwięków nigdy nie zbudujemy pełnej życia Formy. Dlatego wszelka pauza ma być CZASEM wypełnionym niesłyszalnym ruchem myśli, a każde "staccato" - żywym elementem zawsze rozwijającej się linii.

VII. Musimy wybierać: współpraca z instrumentem albo walka z nim. Przyjazne korzystanie z ciężaru palców i rąk - albo fizyczny atak na klawiaturę. Dobrodziejstwo mądrze kontrolowanego użycia masy rąk - albo fizyczna przemoc wobec klawiszów i wymuszanie dźwięku.

VIII. Nie wolno "grać z pamięci"! Stale mamy budować utwór "na żywo" na podstawie tego, co o nim wiemy, co w nim dostrzegamy i czego się domyślamy.

IX. "Praca nad dźwiękiem" nie kończy się z chwilą jego wydobycia: musimy wirtualnie INTONOWAĆ .całe. dźwięki, a nie tylko akcentować ich początki...! Tylko nasza wyobraźnia może dać dźwiękom siłę, by "wytrwały do końca" i tylko ona może im nadać SENS i WARTOŚĆ, bez których zamiast być posłańcami wiele znaczących SYMBOLI - byłyby tylko pustym dudnieniem.

X. Muzyka jest "językiem" - językiem uczuć odwołujących się do (oby) pełnych znaczenia IDEI. Dlatego praca nad nią musi zaczynać się od kreowania OBRAZÓW tłumaczących te idee, a kończyć na stwierdzeniu, że - informacje te wysłane w przestrzeń na falach dźwięku dotarły do Adresatów. Tak rodzi się prawdziwa TECHNIKA GRY; nie tylko na fortepianie.

Czy muszę dodawać, że chyba warto do tych myśli niekiedy wracać...?

Chyba nie! Zapraszam więc - odwiedzaj to skromne miejsce od czasu do czasu!

Żeby nie było żadnych wątpliwości: mówiąc o "obrazach", które mogą nam służyć jako swoiste ilustracje, a raczej - jako punkty odniesienia podczas poszukiwania określeń nastrojów wyczuwanych w rozmaitych frazach, motywach czy tematach utworów, wcale nie mam na myśli wyłącznie "rzeczy wielkich i ostatecznych", choć i takich nie powinniśmy unikać.

Równie pomocne bywają obrazy rzeczy i sytuacji zupełnie codziennych, byle - zobaczone w jakiejś nowej perspektywie lub oświetlone jakimś nowym światłem, którego istnienia wcześniej może nawet nie podejrzewaliśmy. Musimy i myśleć, i czuć, i także widzieć twórczo, bo w przeciwnym razie zawsze będziemy tylko kopistami, a to na ogół oznacza ciągłe trwanie w trudnej do zniesienia nudzie.

Serdecznie pozdrawiam i życzę POWODZENIA!

- SK

A my...? Cóż ...! My, jak zawsze, szukamy Obrazu...!

Aktualizacja: 2011-02-13.